การปฏิเสธสิ่งที่ไร้ความชอบธรรม มีมาแต่โบราณแล้ว

                                                 

                                                 

อารยะขัดขืน

                            ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่คนพูดความจริงอาจตาย คำกล่าวนี้เป็นคำกล่าวอมตะที่เราทุกคนอาจเคยได้ยิน เหตุก็เพราะว่าความจริงที่เรายืนยันนั้นอาจจะทำให้คนบางคน หรือ คนบางกลุ่มไม่พอใจ จากการยืนยันในสิ่งที่ถูกต้อง และการขัดขืนในสิ่งที่คิดว่าไม่ถูกต้องนั้นก็เหมือนเป็นการยืนยันความจริงด้วยเช่นกัน ชีวิตคนเรามีเสรีภาพที่จะคิด ที่จะตัดสินใจแต่หลายครั้งเสรีภาพที่เรามีนั้นอาจเป็นสิ่งที่ขัดกับสังคมส่วนใหญ่ แต่ไม่จำเป็นว่าสังคมส่วนใหญ่จะถูกเสมอ การที่เรายืนยันในสิ่งที่ถูกต้องนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่ดีและควรพึงกระทำ แม้แต่ใน ความสุขแท้ 8 ประการ(บุญลาภ 8 ประการ) ยังกล่าวไว้ว่า “เป็นบุญของผู้ที่ถูกเบียดเบียนเพราะความชอบธรรม รางวัลของเขาก็คือสวรรค์) ฉะนั้นการยืนยันความจริง และ การขัดขืนในสิ่งที่ไม่ถูกต้องนั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์ผู้ชื่อว่ามีความคิดอ่านพึงกระทำ

                         อารยะขัดขืน มาจากคำสองคำมารวมกันคือคำว่า อารยะ กับ ขัดขืน (อารยะ หมายถึง เจริญ หรือ คนมีอารยะธรรม และ คำว่า ขัดขืน หมายถึง ไม่ปฎิบัติตาม) ก็ถือว่าเป็นอีกวิธีหนึ่งที่เป็นการแสดงออกให้เห็นว่าสิ่งที่ปรากฎอยู่ในสังคมนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องและเป็นธรรม อารยะขัดขืนไม่ใช่สิ่งใหม่ที่พึ่งเกิดขึ้น แต่อาจเป็นสิ่งใหม่สำหรับสังคมไทยในยุคปัจจุบัน ที่กล่าวว่าอารยะขัดขืนไม่ใช่สิ่งใหม่นั้นเป็นเพราะว่าการกระทำอันเป็นอารยะขัดขืนนั้นมีมาตั้งแต่สมัย 400 ปีก่อนคริสกาล โดยนักปรัชญาชาวกรีกชื่อ โสกราตีส ซึ่งชื่อว่าเป็นผู้วางรากฐานของปรัชญาตะวันตก ท่านมีความเชื่อในระบอบประชาธิปไตยบริสุทธิ์ และมีความรักในนครเอเธนส์ เป้าหมายสูงสุดที่ท่านมุ่งหวังก็คือ การแสวงหาความรู้และการเปลื่ยนแปลงสังคมการเมืองให้ดีขึ้น วิธีที่ท่านใช้ในการแสวงหาความรู้คือ การสนทนากับบุคคลทั่วไปที่ท่านพบเจอ แม้แต่ในตลาด ซึ่งในการสนทนานี้ท่านมักสอนว่า หนทางแห่งการเปลื่ยนแปลงให้สังคมดีขึ้นนั้น คือ การตรวจสอบตนเองและในขณะเดียวกันก็ควรยอมรับการตรวจสอบจากคนอื่นด้วย ท่านยังได้ตั้งคำถามพื้นฐานในสังคมการเมืองของกรีกอีกหลายประการเช่น อะไรคือความยุติธรรม อะไรคือคุณธรรม ท่านบอกทุกคนเสมอว่า “คุณธรรมไม่ได้มาจากเงิน แต่เงินและสิ่งที่ดีทั้งหมดมาสู่มนุษย์มาจากคุณธรรม” จากการตั้งคำถามเหล่านี้ ทำให้รัฐเอเธนส์ไม่สามารถรับได้และให้มีการดำเนินการต่อท่าน ซึ่งท่านก็ยอมรับโทษประหารอย่างดุษฎี เพื่อพิสูจน์คำสั่งสอนของตัวเองที่ให้ตรวจสอบตัวเองและยอมรับการตรวจสอบจากผู้อื่น จากการกระทำของท่านโสกราตีสเราจะเห็นได้ว่าการที่ท่านไม่ยอมที่จะหยุดตั้งคำถามทั้งๆ ที่รู้ทั้งรู้ว่าท่านทำผิดกฎหมายซึ่งในความเห็นของท่านเป็นกฎหมายที่ขาดความชอบธรรม และขัดต่อการใช้เสรีภาพทางความคิดของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยของกรีก แต่ท่านยอมรับบทลงโทษของรัฐ และการใช้อำนาจทางกฎหมายของรัฐด้วยความยินดี และนี่คือหัวใจของการทำอารยะขัดขืน ดังเช่น ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายเพื่อเรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลง แต่ก็ยังยอมรับผลการกระทำผิดของตนโดยเต็มใจ ซึ่งต่างจากพวกโจรผู้ร้ายที่ทำผิดกฎหมายบ้านเมือง แต่ไม่ยอมให้รัฐจับกุมและไม่ยินดีให้รัฐลงโทษตนตามกฎหมายโดยดี การฉีกบัตรเลือกตั้งของผู้ลงคะแนนบางท่าน และยอมให้จับกุมโดยดีก็ถือเป็นการทำอารยะขัดขืนตามหลักการนี้นั่นเอง

                           นอกจากยุคของท่านโสกราตีสที่ได้มีการทำการอันเป็นอารยะขัดขืนแล้ว ยังมีมหาบุรุษท่านหนึ่งที่ได้ใช้หลักการอันเป็นอารยะขัดขืนต่อกฎหมายบ้านเมืองที่อยุติธรรมเช่นเดียวกับท่านโสกราตีสคือ มหาตมะคานธี บิดาแห่งชนชาติอินเดีย เมื่อสมัยที่อินเดียยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษอยู่นั้น มีกฎหมายบังคับให้การผลิต และขายเกลือที่คนอินเดียบริโภคกันทั้งประเทศกระทำได้เฉพาะรัฐบาลอังกฤษเท่านั้น หากผู้ใดฝ่าฝืนบังอาจผลิตหรือค้าขายเกลือมีโทษอาญาถึงติดคุกทีเดียวรายได้จากการผูกขาดผลิต และค้าขายเกลือเป็นแหล่งรายได้ของอังกฤษในการดูแลปกครองอินเดียในขณะเดียวกันก็สูบทรัพยากรของอินเดียไปให้ประเทศแม่ใช้ ถึงแม้คนอินเดียยากจนจำนวนมากที่อยู่ชายฝั่งทะเล สามารถผลิตเกลือเพื่อบริโภคเองได้แต่ก็จำต้องเสียเงินซื้อเกลือจากรัฐบาลอังกฤษ มหาตมะคานธี ผู้นำในการต่อสู้เพื่อเอกราชของอินเดีย และคนอินเดียขุ่นใจในเรื่องนี้มานาน และเห็นหนทางที่จะโค่นอำนาจ ที่ครอบงำอาณานิคมอินเดีย  ในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ.1930 มหาตมะคานธีก็เริ่มเดินเท้าออกจาก ซาบามาตี กับผู้ร่วมเดินทาง 78 คน ไปยัง ดานดี ซึ่งอยู่ริมฝั่งทะเลไกลออกไป 240 ไมล์ เมื่อผ่านเมืองใดก็มีคนนับพันเดินตามไปด้วยจนเป็นขบวนยาวไม่ต่ำกว่า 2 ไมล์ และเมื่อถึงที่หมายในเวลา 23 วัน มหาตมะคานธีก็กระทำสิ่งที่เรียกว่า "อารยะขัดขืน" ทันที มหาตมะคานธี ขุดดินที่เต็มไปด้วยเกลือลงต้มในน้ำทะเลเพื่อผลิตเกลือ ซึ่งเป็นการกระทำที่คนอินเดียทุกคน ถูกห้ามมายาวนาน ผู้เดินตามนับพันคนก็เลียนแบบช่วยกันผลิตเกลืออย่างท้าทายกฎหมายบ้านเมือง ข่าวการกระทำที่เป็น "อารยะขัดขืน" ของมหาตมะคานธี ถูกแพร่หลายออกไปทั่วโลก ในขณะเดียวกันกับที่คนอินเดียทั้งประเทศ เลียนแบบ ผลิตและขายเกลือกันอย่างไม่กลัวกฎหมาย ในที่สุดมหาตมะคานธีถูกจับ พร้อมกับคนนับหมื่นทั่วประเทศ แต่ยิ่งถูกจับก็ยิ่งเป็นที่ขบขันแก่ชาวโลกเพราะข้อหาคือการผลิตเกลือเพื่อเอาไว้ใช้ในครัวเรือน "อารยะขัดขืน" โดยสันติวิธีของมหาตมะคานธีในเรื่องเกลือที่มีชื่อเรียกว่า The Salt March ครั้งนี้ เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของประวัติศาสตร์การต่อสู้เพื่ออิสรภาพของอินเดีย เพราะเมื่อถูกปล่อยออกมาแล้ว มหาตมะคานธีก็เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางทั้งในและต่างประเทศ ปลุกคนอินเดียทั่วประเทศให้ตื่นขึ้น ร่วมขบวนการกู้ชาติจนสำเร็จในที่สุดในปี ค.ศ.1947    

                       จากตัวอย่างการอันเป็นอารยะขัดขืนของท่านโสกราตีส และ มหาตมะคานธี เราจะเห็นได้ว่าล้วนเกี่ยวพันการปฏิเสธที่จะกระทำตามสิ่งที่คิดว่าไม่ถูกต้องหรือขาดจริยธรรม หรือเรียกร้อง หรือบังคับผู้มีอำนาจให้กระทำบางอย่างด้วยแนวทางแห่งสันติวิธี ในบางครั้งกฎหมายที่ออกโดยตัวแทนของประชาชนนั้นก็อาจนำมาซึ่งความขัดแย้งกับความต้องการของประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นระบบการเมืองการปกครองที่ไร้ประสิทธิภาพออกกฎหมายโดยไม่ฟังเสียงของประชาชน จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยที่การกระทำอันเป็นอารยะขัดขืนของประชาชนจะเกิดขึ้น เพราะประชาชนมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะไม่ปฏิบัติตามกฎหมายนั้นโดยวิถีทางแห่งสันติวิธี แต่ถึงอย่างไรก็ตามต้องหลีกเลี่ยงการบีบบังคับขู่เข็ญด้วยกำลัง เพื่อให้รัฐกระทำตามความต้องการของตน การต่อต้านคำสั่งหรือกฎหมายที่คิดว่าไม่เป็นธรรมนี้ มีเป้าหมายอยู่ที่การสื่อสารให้สังคมรับทราบ ปัญหาความเดือดร้อน และความอยุติธรรม โดยผู้ต่อต้านยินยอมรับการลงโทษอันอาจเกิดขึ้นตามกฎหมาย ซึ่งจะก่อให้เกิดผลกระทบที่ไม่เป็นผลดี ต่อผู้มีอำนาจที่ขาดความชอบธรรม

                        สิ่งเหล่านี้คือแนวคิดและการปฎิบัติในรูปแบบของอารยะขัดขืน และถ้าโลกนี้ปราศจากความ อยุติธรรม การกดขี่ขมเหง ความทุกข์เข็ญของประชาชน การกระทำอันเป็นอารยะขัดขืนก็จะไม่บังเกิดขึ้น แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้นการยืนยันในสิ่งที่ถูกต้องโดยวิถีทางแห่งอารยะขัดขืนจะเกิดขึ้นให้เห็นอย่างแน่นอน

อยู่ดีๆก็คิดถึงท่านแม่ขึ้นมา ขอแต่งกลอนที่มีลีลาไม่ด้อยไปกว่า บทกวีต่วนเกอสิง ของโจโฉ

ระลึกคุณมารดา  อุ่นอุราค่าน้ำนม

(บทกวีจากวีรกรรมของทุกท่านที่ปฎิบัติต่อข้าน้อยดั่งลูกในอุทร)

ระ  รื่นใจทุกทีในอ้อมอก

ลึก  ล้ำรสพระคุณในอกแม่

คุณ  ค่าเหลือคณนาน้ำนมแท้

มารดา  แม่มอบให้อิ่มใจเอย

อุ่น  ในปากทุกครั้งที่ลูกดื่ม

อุรา  ชื่นรื่นใจหาใดเปรียบ

ค่า  สิ่งอื่นใดใดไม่อาจเทียบ

น้ำนม  เปรียบน้ำทิพจากแม่เอย 

ระ  ลึกถึงคราใดหัวใจสั่น

ลึก  ลึกหวั่นถึงวันข้างหน้าอยู่

คุณ  ของแม่แด่ลูกน้อยคอยค้ำชู

มารดา  ผู้มีคุณต้องจากไป

อุ่น  นมแม่ตรึงหัวใจของลูกอยู่

อุรา  รู้ตรึงใจไม่ไกลหนี

ค่า  มากล้นจะตอบแทนยังไงดี

น้ำนม  นี้ลูกแม่มิลืมเอย

ข้าน้อยรู้แจ้งเมื่อเติบโต

   

สามก๊กสองฉบับสองสำนวน

​เมื่อครั้งที่ตัวผู้ศึกษายังเยาว์วัยได้รับของขวัญจากบิดาเป็นหนังสือสามก๊กฉบับการ์ตูนที่มีชื่อว่า“การ์ตูนพงศาวดารจีน สามก๊ก” ถอดความจากภาษาจีนโดย โยธิน โยธินสัมพันธ์ ซึ่งตัวผู้ศึกษาเองรู้สึกชื่นชอบมากอ่านแล้วอ่านอีกหลายรอบและในขณะเดียวกันผู้ศึกษาก็ยังชื่นชอบ               “ภาพยนตร์โทรทัศน์ชุดสามก๊กฉบับนักบริหาร” ที่อำนวยการสร้างโดยสถานีโทรทัศน์ ซีซีทีวี ของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งทั้งสองสิ่งนี้เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ตัวผู้ศึกษารักและชื่นชอบสามก๊กมาก

​แต่เมื่อผู้ศึกษาเติบโตขึ้นได้เรียนรู้เกี่ยวกับสามก๊กมากขึ้นจึงทำให้ผู้ศึกษารู้และเข้าใจว่า สามก๊กที่เคยสัมผัสมาตั้งแต่ในวัยเยาว์นั้น มิได้มีเพียงแค่ฉบับเดียวสำนวนเดียว แต่แท้จริงแล้วสามก๊กมีสองฉบับสองสำนวนซึ่งในฉบับแรกเริ่มและเก่าแก่ที่สุดอีกทั้งยังเขียนในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ยุคสามก๊กเรียกว่า “จดหมายเหตุสามก๊ก” ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่นิยมและรู้จักมากนักจากคนทั่วไปร่วมถึงตัวผู้ศึกษาเองก็ไม่เคยทราบมาก่อนว่ามีสามก๊กฉบับนี้ด้วยจนกระทั้งผู้ศึกษาเจริญเติบโตและจริงจังที่จะศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของสามก๊กจึงทำให้ทราบว่ามีสามก๊กฉบับที่เรียกว่า “จดหมายเหตุสามก๊ก”

​สามก๊กฉบับหลังได้แต่งขึ้นหลังจากยุคสามก๊กประมาณพันกว่าปีแต่เป็นที่รู้จักและนิยมอย่างมากจากคนทั่วไป ซึ่งสามก๊กฉบับหลังนี้มีชื่อเรียกว่า“วรรณกรรมสามก๊ก” ซึ่งตัวผู้ศึกษาเองมาทราบในภายหลังว่า หนังสือสามก๊กฉบับการ์ตูนที่บิดาได้เคยมอบให้ตัวผู้ศึกษาในวัยเด็ก และภาพยนตร์โทรทัศน์ชุดสามก๊กฉบับนักบริหารที่ได้เคยรับชมนั้นล้วนแล้วแต่เป็นเนื้อหาของ “วรรณกรรมสามก๊ก” ทั้งสิ้น จึงทำให้ผู้ศึกษาทราบและเข้าใจว่าสามก๊กที่ผู้คนอ่านศึกษาอยู่นั้นแท้จริงมีอยู่ด้วยกันสองฉบับสองสำนวนซึ่งทั้งสองฉบับสองสำนวนมีทั้งความเหมือนและความแตกต่างกัน แต่อย่างไรก็ตามถ้าจะให้ตัดสินว่าสามก๊กฉบับไหนน่าเชื่อถือกว่ากันก็อาจจะต้องขึ้นอยู่กับวิจารณญาณอันชอบด้วยเหตุและผลของแต่ล่ะบุคคล

ประวัติศาสตร์ เรียนรู้ตอนเด็กกับตอนโต เข้าใจต่างกัน

“เรื่องสามก๊กนั้นแต่งดีจริง แต่ผู้แต่งเป็นพวกเล่าปี่ตั้งใจจะยกย่องพวกเล่าปี่เป็นสำคัญ ถ้าหากพวกโจโฉแต่งเรื่องสามก๊ก ก็อาจดำเนินความในเรื่องสามก๊กให้ผู้อ่านเข้าใจกลับกันไปได้ว่าโจ

โฉเป็นผู้ทำนุบำรุงแผ่นดิน ฝ่ายเล่าปี่เป็นผู้คิดร้าย” (สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ)

ละโมบ โลภมาก ใจดำ อำมหิต  คิดคดโกง ตัณหากลับ สารพัดคำสบประมาท ล้วนเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่หยิบยื่นให้กับโจโฉแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก และในส่วนตัวของผู้ศึกษาเอง เมื่อครั้งเยาว์วัยก็เคยเรียกโจโฉอย่างติดปากว่า ”ไอ้โจรแซ่โจ” เพราะว่าเมื่อครั้งเยาว์วัยผู้ศึกษาได้อ่านสามก๊กฉบับการ์ตูนและได้รับชมภาพยนต์สามก๊กฉบับนักบริหารแล้วรู้สึกชื่นชอบก๊กเล่าปี่ ซึ่งมีตัวละครเด่นๆเช่น ขงเบ้งเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย จูล่ง ซึ่งตัวผู้ศึกษาเองเคยมองว่าก๊กของเล่าปี่นี่ล่ะเป็นก๊กที่ดีและน่ายกย่องมากที่สุด แต่ในทางกลับกัน ก๊กโจโฉเป็นก๊กที่ผู้ศึกษาเคยมองว่าเป็นก๊กที่เลวที่สุดในมุมมองแบบเด็กๆที่รักและชื่นชอบก๊กเล่าปี่ แต่เมื่อตัวผู้ศึกษาเจริญเติบโตขึ้น รักการอ่านหนังสือมากขึ้น จึงได้เปิดอ่านหนังสือสามก๊กอย่างพินิจพิจารณาอีกครั้ง จึงทำให้เริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่ไม่ค่อยจะสมเหตุสมผลอยู่หลายประการและนั้นคือจุดเริ่มต้นถึงการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับสามก๊กอย่างพินิจพิเคราะห์ของตัวผู้ศึกษาเอง

จากการศึกษาค้นคว้าจากแหล่งข้อมูลที่หลากหลายเกี่ยวกับสามก๊กและการอ่านสามก๊กอย่างพินิจพิเคราะห์ที่เกิน 3 จบ ทำให้ตัวผู้ศึกษามีมุมมองและแนวคิดที่เปลี่ยนไป จากคนที่เคยหลงผิดนิยมชมชอบก๊กเล่าปี่ กลับกลายเป็นว่ารู้สึกขยะแขยงและละอายใจตนเองเป็นที่สุดที่เคยหลงผิดคิดนิยมชมชอบคนปลิ้นปล้อนอย่างเล่าปี่ แต่กลับไปสบประมาทคนจริงเช่นโจโฉอย่างสาดเสียเทเสียต่างๆนานา เพราะหลังจากที่ได้ศึกษาค้นคว้าอย่างพินิจพิจารณาเกี่ยวกับชีวิตและการทำงานของโจโฉ ผู้ศึกษาค้นพบว่าโจโฉไม่ใช่ คนชั่วช้าสักเท่าไรนัก  แต่โจโฉเป็นคนที่มีจิตใจเป็นนักเลง ใจกว้าง ให้โอกาสคนอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ถือตัว เป็นที่รักของประชาชนและพวกพ้อง อีกทั้งยังมีความจงรักภักดีต่อราชบัลลังค์เป็นที่สุด หรืออาจพูดได้ว่าโจโฉคือขุนศึกค้ำบัลลังค์เลยก็ว่าได้

ดังนั้น ตัวผู้ศึกษาจึงมีความปารถณาที่จะจัดทำสารนิพนธ์ฉบับนี้เพื่อเป็นการทำความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับสามก๊กและตัวโจโฉ เพราะว่าการศึกษาสามก๊กแล้วเกิดความเข้าใจแบบผิดๆนั้น จะก่อให้เกิดโทษอย่างมหัน และยิ่งถ้าคนส่วนใหญ่หลงผิดไปยึดเอาแบบอย่างผิดๆมาใช้ในชีวิตประจำวันหรือใช้ในสังคมแล้วไซร้ สังคมและประเทศชาติบ้านเมืองก็มีแต่จะเกิดความวุ่นวายและล่มสลายไปในที่สุด

เงื่อนไขของชีวิตของJojo C.Ss.R

ร่างกายเราต้องการสารอาหารที่มีอยู่ในอาหารต่างๆ เพื่อให้มีสุขภาพดี แต่เราจะต้องรู้ว่าจะกินอย่างไร กินอาหารอะไรบ้าง มากน้อยเพียงใด

จึงจะได้สารอาหารครบและเพียงพอกับความต้องการของร่างกาย

เนื่องจากร่างกายเราต้องการสารอาหารต่างๆ ที่มีอยู่ในอาหาร ได้แก่ โปรตีน คาร์โบไฮเดรต ไขมัน แร่ธาตุ วิตามิน น้ำ และใยอาหาร แต่ไม่มีอาหารชนิดใด ชนิดเดียวที่ให้สารอาหารต่างๆครบ ในปริมาณที่ร่างกายต้องการ จึงจำเป็น ต้องกินอาหารให้ครบ 5 หมู่ และกินแต่ละหมู่ให้หลากหลาย

จึงจะได้สารอาหารต่างๆครบถ้วน และเพียงพอ 

บทเรียนจากความทรงจำของโจโจ้ ( The lesson of memory by Jojo)

ชีวิตการเป็นสามเณร

ถึงเวลากินก็เต็มที่

ซ้อมเพลงก็ตั้งใจสุดๆ

มีเพื่อนนานาชาติบ้าง

เกมส์กีฬาก็เต็มที่

มีมันส์กันมั่ง

มีมุมส่วนตัว

มีเล่นก็จัดหนัก

มีสู้ก็ไม่ถ่อย

มีฝึกก็ไม่หลบหนี

มีพระอยู่ในใจเสมอครับพี่น้อง

                 ในชีวิตการเป็นสามเณรของผม มีหลายสิ่งหลายอย่าง ที่เข้ามาทำให้ตื่นเต้นตลอดเวลา ในหลายๆครั้ง สิ่งเหล่านั้นก็เข้ามาในชีวิตของผมแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ว่าจะเป็น เรื่องการเรียน การทำงาน และ กิจกรรมต่างๆ บ่อยครั้งเหมือนกันกับความรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง แม้ว่าภายนอกอาจจะดูเข้มแข็ง ในช่วงเวลาแห่งความสับสนเช่นนี้ พระเจ้าไม่เคยทอดทึ้งผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว ในทุกๆครั้งผมสามารถรับรู้และสัมผัสได้ถึงความรักและการช่วยเหลือจากพระเจ้าที่มีต่อตัวผม ทั้งโดยผ่านทางกำลังใจจากพระเจ้าโดยผ่านทางเพื่อนพี่น้อง และการช่วยเหลือจากพระเจ้าโดยผ่านทางเพื่อนพี่น้อง และที่สำคัญที่สุดคือโดยความสามารถของตัวผมเองที่พระเจ้าได้ทรงประทานให้

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของโจโจ้:เพราะคราวนั้นได้ไปแม่แจ่ม.....กระแสเรียกของผมจึงชัดเจน

                                                         แม่พร โจโจ้ และเจ้ายอเยอาะ

                                                       กินอยู่นอนกันแบบครอบครัว

                                                          เมื่อตอนสมัยหนุ่มๆของโจโจ้

                                               ครอบครัวกสุลญาดา แห่ง แม่หงานหลวง

                                                       คนยังหนาวหมาน้อยจะเหลือหรือ

สักรูปก่อนกลับครับ

                 

                      ช่วงชีวิตหลังจากจบชั้น ม.6 เณรส่วนใหญ่ก็ต้องแยกย้ายกันไปทำตามสิ่งที่ตัวเองฝัน หลายคนก็ตัดสินใจที่จะใช้กระแสเรียกแบบฆารวาส และ หลายคนก็ตัดสินใจที่จะดำเนินชีวิตกระแสเรียกการเป็นเณรต่อ ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ตัดสินใจดำเนินชีวิตการเป็นเณรต่อ คุณพ่ออธิการเลยส่งผมและเพื่อนๆที่ตัดสินใจเป็นเณรต่อ ไปสัมผัสชีวิตผู้แพร่ธรรมที่อำเภอแม่แจ่ม ในส่วนตัวของผม ผมไม่รู้อะไรเลยกี่ยวกับอำเภอแม่แจ่ม ไม่รู้ว่ามันอยู่ส่วนไหนของแผนที่ประเทศไทย และไม่ได้สนใจอะไรเลยทั้งสิ้นเกี่ยวกับแม่แจ่มเลย เพราะในขณะนั้นยังอยู่ในช่วงที่ผมยังคิดถึงเพื่อนๆที่ออกไป เพื่อนๆที่โรงเรียน และกิจกรรมวันปัจฉิมนิเทศ และอะไรต่อมิอะไรมากมายที่ไม่เกี่ยวข้องกับแม่แจ่มเลยจนถึงขนาดที่คิดว่า “ผมไม่ไปแม่แจ่มก็ได้” เพราะไม่เห็นจะสำคัญอะไรกับชีวิตของผมเลย แต่สุดท้ายเป็นคำสั่งของอธิการที่ว่า “ถ้าจะอยู่ต่อเอ็งก็ต้องไปแม่แจ่ม”  ตอนนั้นผมรู้แค่อย่างเดียวว่าแม่แจ่มต้องหนาวแน่ๆ ผมนึกถึงภาพแม่แจ่มไม่ออก แต่ผมพยายามเดาเอาว่า มันน่าจะกันดาร หนาว ไม่มีอะไรเลย คนก็พูดภาษาไทยไม่ได้ คือยิ่งคิดก็ยิ่งกังวลและสิ้นหวัง(นี่ขนาดยังไม่ไปเลยนะเนี่ย) แต่สุดท้ายผมก็สวดขอพระเจ้าว่า “ผมเลือกที่จะติดตามพระองค์ พระองค์ก็ต้องดูแลผมด้วยนะ” เมื่อการเดินทางเริ่มขึ้น ความกังวลก็เริ่มบังเกิด ความคิดที่ว่า “เราจะอยู่ได้ไหม กินได้ไหม นอนได้ไหม คุยกับชาวบ้านได้ไหม” ความคิดเหล่านี้มันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา จนกระทั่งเดินทางมาถึงแม่แจ่ม ที่ศูนย์คาทอลิก บ้านป่าฝาง ซึ้งที่นั้นเป็นคืนแรกที่แม่แจ่ม ซึ่งผิดกับที่ผมคิดไว้เยอะ แต่หลายคนบอกว่า นี้ไม่ใช้เป้าหมายของเรา แล้วก็ชี้นิ้วไปที่หุบเขาขนาดมหึมา ที่เรียงราย สลับซับซ้อน สุดลูกหูลูกตาที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของศูนย์คาทอลิก บ้านป่าฝาง หมู่บ้านที่ผมจะต้องไปคือ “หมู่บ้านแม่หงานหลวง” ผมได้ถามเด็กๆที่ศูนย์คาทอลิก บ้านป่าฝางว่าหมู่บ้านแม่หงานหลวงไกลไหม เด็กๆตอบว่า “ปู้นนน  ปู้นนน” ซึ่งหมายความว่าโคตรไกลเลย ผมคิดในใจว่า   “เอาว๊ะ เป็นไงเป็นกัน” ตลอดเส้นทางที่เดินทางขึ้นเขาขึ้นดอย ผมก็ได้นั่งหลังกระบะรถ ได้สัมผัสความหนาวเย็นที่จับใจ และก็ได้รำพึงไปด้วยว่า “อะไรกันนะที่ทำให้บรรดา ผู้แพร่ธรรมถึงกับต้องออกจากบ้านเกิดเมืองนอน มาอยู่ มากิน มานอน มาสอน ชาวบ้านพวกนี้ด้วย มันต้องมีอะไรแน่ๆ ที่ทำให้พวกผู้แพร่ธรรมทุมเท่ชีวิตของพวกเขาให้กับชาวบ้านเหล่านี้ ผมจะต้องรู้ให้ได้” เมื่อมาถึงหมู่บ้านแม่หงานหลวง สิ่งแรกที่เห็นคือ สายตาแห่งความปิติยินดีที่ชาวบ้านมองมาที่เรา เหมือนกับว่า นี่ละคือสิ่งที่หมู่เฮารอคอย ชาวบ้านที่แต่งตัวแปลกๆอย่างที่ผมไม่เคยเห็น ได้เดินมาที่ผม แล้วก็ยื่นมือมาจับมือของผม พร้อมกับกล่าวว่า “โอมูชูเปอ โอชูโอเค” ผมก็ได้แต่ ยิ้มแห่ๆเพราะพูดภาษาของเขาไม่ได้เลย เป็นอย่างนี้ทุกรายไป ที่ทำกับผมแบบเดียวกัน จนผมรู้สึกว่า ต้องเรียนภาษาเขามั่งแล้วละ เวลาที่มาถึงตัวหมู่บ้านก็เกือบจะไกล้ค่ำแล้ว ผมและเพื่อนๆหลังจากที่ทักทายชาวบ้าน ก็ไปรวมตัวกันที่วัด หรือ โจะบาซัว ซึ่งเป็นวัดธรรมๆเล็กๆหลังหนึ่งที่ไม่สวยงามอะไร แต่สิ่งทำให้วัดนี้แปลกตาและน่าทึ่งคือ ตัวของชาวบ้านนั้นเอง ซึ่งหลังจากสิ้นเสียงฆ้องที่ตีดังกังวาลไปทั่วหุบเขา ทั้ง 3 ครั้งสิ้นสุดลง ชาวบ้านชายหญิงที่แต่งชุดประจำเผ่าก็ทยอยกันมาจนเต็มวัด ซึ่งในจุดนี้ทำให้ผมเข้าใจได้ว่า วัดจะสวยและมีชิตวิตชีวาขึ้นมาได้ก็ต้องมีคนมาเข้าวัด เมื่อชาวบ้านมาพร้อมกันผมและเพื่อนๆก็ออกกันไปยืนหน้าพระแท่นในวัด เพื่อแนะนำตัว ทุกสายตาจ้องมาที่พวกเรา อย่างตั้งใจ และเวลาที่สำคัญที่สุดก็มาถึง คือ การให้ชาวบ้านเลือกว่าจะรับเณรคนไหนไปนอนที่บ้านของตน ผมรู้สึกตื่นเต้นมากๆและก็กลัวว่าจะไม่มีใครรับผมมาอยู่ด้วย เพราะผมตัวใหญ่กว่าทุกๆคนในกลุ่ม และก็กลัวชาวบ้านจะคิดว่า ตัวใหญ่ต้องกินเยอะแน่ๆ  ในที่สุดมีแม่เฒ่าคนหนึ่ง ยกมือขึ้น แล้วแสดงความจำนงเป็นภาษาปาเกอญอ ซึ่งผมเดาๆประมาณว่า “ฉันจะรับพ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ ไปเป็นธุระเอง” ผมดีใจมากๆที่สุดท้ายก็ขายออก เมื่อการประชุมและสวดภาวนาพร้อมกันเสร็จสิ้น ผมก็แบกกระเป๋าของผมเดินตามหลัง แม่เฒ่าผู้ใจดีไปยังบ้านของท่าน ซึ่งอยู่ไกลมากๆจากจุดรวมพล ท่านสังเกตว่าผมเหนื่อยมากกับการเดินทางไปบ้านท่าน แต่ผมก็ยิ้มสู้และไม่ขอยอมแพ้ เพราะแม่ท่านได้กรุณาผมขนาดนี้ผมจะถอดใจได้อย่างไร แต่ผมมารู้ที่หลังว่า แม่เฒ่าได้ไปบอกพ่อหลวง(ผู้ใหญ่บ้าน)ว่า รู้สึกสงสารผม ที่ทำให้ผมต้องมาลำบากเดินไกลๆ ผมละน้ำตาซึมเลยกับน้ำจิตน้ำใจของท่าน เมื่อมาถึงที่บ้านผมแนะนำตัวอีกครั้งให้กับสมาชิกในบ้านได้รู้จัก “ โอมูชูเปอ โอชูโอเคร จะมี่เลอะโจโจ้ จะเหเปอเลอะอยุธยา ตะบรึอ” ซึ่งแปลว่า “สวัสดีครับ สบายดีไหมครับ ผมชื่อโจโจ้ครับ ผมมาจากอยุธยา ขอบคุณครับ” นี้เป็นประโยคหากินของผมที่แอบฝึกตอนก่อนแยกย้ายไปนอนตามบ้านชาวบ้าน และ แค่ประโยคสั้นๆนี้เองถึงขนาดทำให้ชาวบ้านดีอกดีใจมากๆที่ผมสามารถพูดภาษาของเขาได้ ย้อนกลับมาที่บ้านของแม่เฒ่า ท่านชื่อว่า แม่พร หรือ โมะพร สามีของท่านชื่อว่า พ่อนุเจ๊ะ หรือ ป่านุเจ๊ะ ท่านมีลูกประมาณ 8 คน ลูกชายคนเล็กชื่อว่า ยอเยอะ ซึ่งสนิทกับผมมากๆไปไหนไปกัน เหมือนพี่กับน้องกันจริงๆเลย โมะพรจัดให้ผมนอนในยุ้งข้าวซึ่งอบอุ่นมากๆ และท่านก็นำผ้าห่มใหม่เอี่ยมผืนใหญ่มาให้ผมอีก ซึ่งผมมารู้ที่หลังและก็น้ำตาซึมอีกครั้งเพราะว่า ผ้าห่มของท่านเองเก่ามากๆ ตลอดเวลาที่ผมได้ไปอยู่ที่บ้านของท่านผมและครอบครัวของท่านก็ได้คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน ผมได้เรียนรู้ ภาษาปาเกอญอ จากเจ้ายอเยอะ ซึ่งทำให้ผมพูดและสามารถเข้าใจภาษาปาเกอญอได้ในระดับหนึ่ง

ครอบครัวนี้ให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ผม ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน  การนอน หรือ แม้แต่แบบอย่างที่ดีในการดำเนินชีวิต ซึ่งถ้าจะพูดไปแล้ว สิบหน้ากระดาษก็ยังไม่จบ ผมได้รับรู้และเรียนรู้มากมายจากการมาสัมผัสชีวิตผู้แพร่ธรรมในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็น การสอนคำสอน การสอนหนังสือที่โรงเรียนแม่หงานหลวง การเป็นหมอจำเป็น และอีกหลายๆอย่างมากมายที่ทำให้เป้าหมายในการดำเนินชีวิตผู้แพร่ธรรมตามแบบอย่างขององค์พระมหาไถ่ของผมชัดเจนมากขึ้นว่า ผมต้องทำเพื่อใคร ผมเป็นเณรเพื่ออะไร และผมฝึกฝนตัวเองไปทำไม และวันสุดท้ายก็มาถึง ความสัมพันธ์ของผมกับครอบครัวโมะพร และชาวบ้านแม่หงานหลวง ถึงแม่ว่าจะแค่ 2 อาทิตย์ก็สามารถทำให้น้ำตาแห่งความอาลัยรักไหลออกมามาอย่างไม่ขาดสาย ผมบอกกับชาวบ้านว่า “ตอนแรกผมไม่ได้มีความคิดอยากจะมาที่นี้เลย แต่พอผมมาแล้วผมกลับคิดได้ว่า ถ้าผมไม่ได้มาที่นี่ผมคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ” ตลอดเวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่พระเจ้ามีให้กับผมและชาวบ้าน แม่ว่าเราจะคุยกันไม่ค่อยจะเข้าใจกัน แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความรักของพระเจ้าที่มีต่อผมโดยผ่านทางชาวบ้าน ตอนแรกผมคิดว่าการไปครั้งนี้เป็นการไปให้ แต่จริงๆแล้วนี้คือการรับ และก็รับแบบเต็มๆด้วย ผมประทับใจ ซึ้งใจ ดีใจ และก็ภูมิใจที่ได้มาสัมผัสชีวิตผู้แพร่ธรรม และตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า ทำไม บรรดาผู้แพร่ธรรมทั้งหลายจึงทึ้งบ้านเกิดเมืองนอนแล้วเสียสละชีวิตของตนเองมาอยู่ในที่แสนลำบากขนาดนี้......

ขออุทิศบทความนี้ให้กับชาวแม่แจ่มทุกท่านที่ช่วยจุดไฟแห่งกระแสเรียกของผมให้สว่างไสว่และชัดเจน