สักรูปก่อนกลับครับ
ช่วงชีวิตหลังจากจบชั้น
ม.6 เณรส่วนใหญ่ก็ต้องแยกย้ายกันไปทำตามสิ่งที่ตัวเองฝัน
หลายคนก็ตัดสินใจที่จะใช้กระแสเรียกแบบฆารวาส และ
หลายคนก็ตัดสินใจที่จะดำเนินชีวิตกระแสเรียกการเป็นเณรต่อ
ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ตัดสินใจดำเนินชีวิตการเป็นเณรต่อ คุณพ่ออธิการเลยส่งผมและเพื่อนๆที่ตัดสินใจเป็นเณรต่อ
ไปสัมผัสชีวิตผู้แพร่ธรรมที่อำเภอแม่แจ่ม ในส่วนตัวของผม
ผมไม่รู้อะไรเลยกี่ยวกับอำเภอแม่แจ่ม ไม่รู้ว่ามันอยู่ส่วนไหนของแผนที่ประเทศไทย
และไม่ได้สนใจอะไรเลยทั้งสิ้นเกี่ยวกับแม่แจ่มเลย
เพราะในขณะนั้นยังอยู่ในช่วงที่ผมยังคิดถึงเพื่อนๆที่ออกไป เพื่อนๆที่โรงเรียน
และกิจกรรมวันปัจฉิมนิเทศ
และอะไรต่อมิอะไรมากมายที่ไม่เกี่ยวข้องกับแม่แจ่มเลยจนถึงขนาดที่คิดว่า “ผมไม่ไปแม่แจ่มก็ได้” เพราะไม่เห็นจะสำคัญอะไรกับชีวิตของผมเลย
แต่สุดท้ายเป็นคำสั่งของอธิการที่ว่า “ถ้าจะอยู่ต่อเอ็งก็ต้องไปแม่แจ่ม”
ตอนนั้นผมรู้แค่อย่างเดียวว่าแม่แจ่มต้องหนาวแน่ๆ ผมนึกถึงภาพแม่แจ่มไม่ออก
แต่ผมพยายามเดาเอาว่า มันน่าจะกันดาร หนาว ไม่มีอะไรเลย คนก็พูดภาษาไทยไม่ได้
คือยิ่งคิดก็ยิ่งกังวลและสิ้นหวัง(นี่ขนาดยังไม่ไปเลยนะเนี่ย) แต่สุดท้ายผมก็สวดขอพระเจ้าว่า “ผมเลือกที่จะติดตามพระองค์
พระองค์ก็ต้องดูแลผมด้วยนะ”
เมื่อการเดินทางเริ่มขึ้น
ความกังวลก็เริ่มบังเกิด ความคิดที่ว่า “เราจะอยู่ได้ไหม
กินได้ไหม นอนได้ไหม คุยกับชาวบ้านได้ไหม” ความคิดเหล่านี้มันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา
จนกระทั่งเดินทางมาถึงแม่แจ่ม ที่ศูนย์คาทอลิก
บ้านป่าฝาง ซึ้งที่นั้นเป็นคืนแรกที่แม่แจ่ม ซึ่งผิดกับที่ผมคิดไว้เยอะ
แต่หลายคนบอกว่า นี้ไม่ใช้เป้าหมายของเรา แล้วก็ชี้นิ้วไปที่หุบเขาขนาดมหึมา
ที่เรียงราย สลับซับซ้อน
สุดลูกหูลูกตาที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของศูนย์คาทอลิก บ้านป่าฝาง
หมู่บ้านที่ผมจะต้องไปคือ “หมู่บ้านแม่หงานหลวง” ผมได้ถามเด็กๆที่ศูนย์คาทอลิก
บ้านป่าฝางว่าหมู่บ้านแม่หงานหลวงไกลไหม เด็กๆตอบว่า “ปู้นนน
ปู้นนน” ซึ่งหมายความว่าโคตรไกลเลย ผมคิดในใจว่า
“เอาว๊ะ
เป็นไงเป็นกัน” ตลอดเส้นทางที่เดินทางขึ้นเขาขึ้นดอย
ผมก็ได้นั่งหลังกระบะรถ ได้สัมผัสความหนาวเย็นที่จับใจ และก็ได้รำพึงไปด้วยว่า “อะไรกันนะที่ทำให้บรรดา
ผู้แพร่ธรรมถึงกับต้องออกจากบ้านเกิดเมืองนอน มาอยู่ มากิน มานอน มาสอน
ชาวบ้านพวกนี้ด้วย มันต้องมีอะไรแน่ๆ ที่ทำให้พวกผู้แพร่ธรรมทุมเท่ชีวิตของพวกเขาให้กับชาวบ้านเหล่านี้
ผมจะต้องรู้ให้ได้” เมื่อมาถึงหมู่บ้านแม่หงานหลวง
สิ่งแรกที่เห็นคือ สายตาแห่งความปิติยินดีที่ชาวบ้านมองมาที่เรา เหมือนกับว่า
นี่ละคือสิ่งที่หมู่เฮารอคอย ชาวบ้านที่แต่งตัวแปลกๆอย่างที่ผมไม่เคยเห็น
ได้เดินมาที่ผม แล้วก็ยื่นมือมาจับมือของผม พร้อมกับกล่าวว่า “โอมูชูเปอ โอชูโอเค” ผมก็ได้แต่ ยิ้มแห่ๆเพราะพูดภาษาของเขาไม่ได้เลย
เป็นอย่างนี้ทุกรายไป ที่ทำกับผมแบบเดียวกัน จนผมรู้สึกว่า
ต้องเรียนภาษาเขามั่งแล้วละ เวลาที่มาถึงตัวหมู่บ้านก็เกือบจะไกล้ค่ำแล้ว
ผมและเพื่อนๆหลังจากที่ทักทายชาวบ้าน ก็ไปรวมตัวกันที่วัด หรือ โจะบาซัว ซึ่งเป็นวัดธรรมๆเล็กๆหลังหนึ่งที่ไม่สวยงามอะไร
แต่สิ่งทำให้วัดนี้แปลกตาและน่าทึ่งคือ ตัวของชาวบ้านนั้นเอง
ซึ่งหลังจากสิ้นเสียงฆ้องที่ตีดังกังวาลไปทั่วหุบเขา ทั้ง 3 ครั้งสิ้นสุดลง
ชาวบ้านชายหญิงที่แต่งชุดประจำเผ่าก็ทยอยกันมาจนเต็มวัด
ซึ่งในจุดนี้ทำให้ผมเข้าใจได้ว่า วัดจะสวยและมีชิตวิตชีวาขึ้นมาได้ก็ต้องมีคนมาเข้าวัด
เมื่อชาวบ้านมาพร้อมกันผมและเพื่อนๆก็ออกกันไปยืนหน้าพระแท่นในวัด เพื่อแนะนำตัว
ทุกสายตาจ้องมาที่พวกเรา อย่างตั้งใจ และเวลาที่สำคัญที่สุดก็มาถึง คือ
การให้ชาวบ้านเลือกว่าจะรับเณรคนไหนไปนอนที่บ้านของตน ผมรู้สึกตื่นเต้นมากๆและก็กลัวว่าจะไม่มีใครรับผมมาอยู่ด้วย
เพราะผมตัวใหญ่กว่าทุกๆคนในกลุ่ม และก็กลัวชาวบ้านจะคิดว่า ตัวใหญ่ต้องกินเยอะแน่ๆ
ในที่สุดมีแม่เฒ่าคนหนึ่ง ยกมือขึ้น
แล้วแสดงความจำนงเป็นภาษาปาเกอญอ ซึ่งผมเดาๆประมาณว่า “ฉันจะรับพ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ ไปเป็นธุระเอง” ผมดีใจมากๆที่สุดท้ายก็ขายออก
เมื่อการประชุมและสวดภาวนาพร้อมกันเสร็จสิ้น ผมก็แบกกระเป๋าของผมเดินตามหลัง
แม่เฒ่าผู้ใจดีไปยังบ้านของท่าน ซึ่งอยู่ไกลมากๆจากจุดรวมพล
ท่านสังเกตว่าผมเหนื่อยมากกับการเดินทางไปบ้านท่าน แต่ผมก็ยิ้มสู้และไม่ขอยอมแพ้
เพราะแม่ท่านได้กรุณาผมขนาดนี้ผมจะถอดใจได้อย่างไร แต่ผมมารู้ที่หลังว่า
แม่เฒ่าได้ไปบอกพ่อหลวง(ผู้ใหญ่บ้าน)ว่า
รู้สึกสงสารผม ที่ทำให้ผมต้องมาลำบากเดินไกลๆ
ผมละน้ำตาซึมเลยกับน้ำจิตน้ำใจของท่าน
เมื่อมาถึงที่บ้านผมแนะนำตัวอีกครั้งให้กับสมาชิกในบ้านได้รู้จัก “ โอมูชูเปอ โอชูโอเคร จะมี่เลอะโจโจ้
จะเหเปอเลอะอยุธยา ตะบรึอ”
ซึ่งแปลว่า “สวัสดีครับ
สบายดีไหมครับ ผมชื่อโจโจ้ครับ ผมมาจากอยุธยา ขอบคุณครับ” นี้เป็นประโยคหากินของผมที่แอบฝึกตอนก่อนแยกย้ายไปนอนตามบ้านชาวบ้าน
และ แค่ประโยคสั้นๆนี้เองถึงขนาดทำให้ชาวบ้านดีอกดีใจมากๆที่ผมสามารถพูดภาษาของเขาได้
ย้อนกลับมาที่บ้านของแม่เฒ่า ท่านชื่อว่า แม่พร หรือ โมะพร สามีของท่านชื่อว่า
พ่อนุเจ๊ะ หรือ ป่านุเจ๊ะ ท่านมีลูกประมาณ 8 คน ลูกชายคนเล็กชื่อว่า ยอเยอะ
ซึ่งสนิทกับผมมากๆไปไหนไปกัน เหมือนพี่กับน้องกันจริงๆเลย
โมะพรจัดให้ผมนอนในยุ้งข้าวซึ่งอบอุ่นมากๆ
และท่านก็นำผ้าห่มใหม่เอี่ยมผืนใหญ่มาให้ผมอีก
ซึ่งผมมารู้ที่หลังและก็น้ำตาซึมอีกครั้งเพราะว่า ผ้าห่มของท่านเองเก่ามากๆ
ตลอดเวลาที่ผมได้ไปอยู่ที่บ้านของท่านผมและครอบครัวของท่านก็ได้คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน
ผมได้เรียนรู้ ภาษาปาเกอญอ จากเจ้ายอเยอะ ซึ่งทำให้ผมพูดและสามารถเข้าใจภาษาปาเกอญอได้ในระดับหนึ่ง
ครอบครัวนี้ให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ผม
ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน การนอน หรือ
แม้แต่แบบอย่างที่ดีในการดำเนินชีวิต ซึ่งถ้าจะพูดไปแล้ว สิบหน้ากระดาษก็ยังไม่จบ
ผมได้รับรู้และเรียนรู้มากมายจากการมาสัมผัสชีวิตผู้แพร่ธรรมในครั้งนี้
ไม่ว่าจะเป็น การสอนคำสอน การสอนหนังสือที่โรงเรียนแม่หงานหลวง การเป็นหมอจำเป็น
และอีกหลายๆอย่างมากมายที่ทำให้เป้าหมายในการดำเนินชีวิตผู้แพร่ธรรมตามแบบอย่างขององค์พระมหาไถ่ของผมชัดเจนมากขึ้นว่า
ผมต้องทำเพื่อใคร ผมเป็นเณรเพื่ออะไร และผมฝึกฝนตัวเองไปทำไม และวันสุดท้ายก็มาถึง
ความสัมพันธ์ของผมกับครอบครัวโมะพร และชาวบ้านแม่หงานหลวง ถึงแม่ว่าจะแค่ 2
อาทิตย์ก็สามารถทำให้น้ำตาแห่งความอาลัยรักไหลออกมามาอย่างไม่ขาดสาย
ผมบอกกับชาวบ้านว่า “ตอนแรกผมไม่ได้มีความคิดอยากจะมาที่นี้เลย แต่พอผมมาแล้วผมกลับคิดได้ว่า
ถ้าผมไม่ได้มาที่นี่ผมคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ” ตลอดเวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่พระเจ้ามีให้กับผมและชาวบ้าน
แม่ว่าเราจะคุยกันไม่ค่อยจะเข้าใจกัน
แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความรักของพระเจ้าที่มีต่อผมโดยผ่านทางชาวบ้าน ตอนแรกผมคิดว่าการไปครั้งนี้เป็นการไปให้
แต่จริงๆแล้วนี้คือการรับ และก็รับแบบเต็มๆด้วย ผมประทับใจ ซึ้งใจ ดีใจ
และก็ภูมิใจที่ได้มาสัมผัสชีวิตผู้แพร่ธรรม และตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า ทำไม
บรรดาผู้แพร่ธรรมทั้งหลายจึงทึ้งบ้านเกิดเมืองนอนแล้วเสียสละชีวิตของตนเองมาอยู่ในที่แสนลำบากขนาดนี้......
ขออุทิศบทความนี้ให้กับชาวแม่แจ่มทุกท่านที่ช่วยจุดไฟแห่งกระแสเรียกของผมให้สว่างไสว่และชัดเจน
